Historia drogownictwa

Można powiedzieć, iż drogownictwo na świecie miało swój początek już kilkaset tysięcy lat przed naszą erą, kiedy to zwierzęta wyznaczały ścieżki podczas sezonowych wędrówek, omijając przy tym wszelkie naturalne przeszkody, jak również, jeżeli zaszła taka konieczność, pokonując bagna oraz rzeki. Z tras tych korzystali w późniejszym czasie przemieszczający się koczownicy.

Wraz z postępem cywilizacji oraz ukształtowaniem się pierwszych miast, zaczęto wyznaczać główne ciągi komunikacyjne, których nawierzchnię stanowiły płyty kamienne, układane na przygotowanym wcześniej podłożu z piasku, bitumu oraz cegieł mułowych. Drogownictwo najszybciej rozwijało się w Mezopotamii oraz na Bliskim Wschodzie. W Egipcie już w trzecim wieku naszej ery stosowano płyty drogowe z kamienia, służące do wyznaczania tras pomiędzy piramidami oraz grobowcami.

Sprawdź również: Drogownictwo – PTS Rabka

Należy zaznaczyć, iż drogownictwo to nie tylko trasy komunikacyjne, ale również środki transportu. Pierwsze pojazdy posiadały pełne koła, obracające się wraz z osią, a w późniejszych latach technologia została nieco ulepszona, poprzez unieruchomienie osi.

Tego rodzaju wehikuły poruszały się z dużym trudem, gdyż cztery koła o jednakowej wielkości, sprawiały, iż występowały duże problemu na zakrętach. Osiągnięcie wymaganych prędkości uniemożliwiała również siła pociągowa, którą stanowiły woły, będące zwierzętami powolnymi oraz o bardzo delikatnych kopytach.